BLOG | Dus toch! Soms weet je zeker dát je het gekocht hebt, maar kun je het niet vinden. Zo raar. Dit keer was het de vers gesneden andijvie. Hoe dan? De aardappelen en toebehoren zijn er gewoon. Ik weet niet of jij het herkent, maar wij hebben dit dus wel vaker met de boodschappen.
Dan bestellen we het online de ene dag, en met een beetje mazzel pakt een puber de bestelling de andere dag uit. En dat laatste gaat dan meestal goed, maar soms toch niet helemaal. Dan belandt bijvoorbeeld de vers gesneden andijvie in de vriezer. “Want dat doen we toch ook met boerenkool?”
Maar wat vrieskou goed doet voor boerenkool, is een ramp als het om vers gesneden andijvie gaat. Weggooien is zonde, dus mikken we alsnog, met enigszins valse hoop, op lekkere verse andijviestamp. Maar in no time is het geworden tot een donkergroene sliertjesstamp. “Jak!”, roepen de pubers in koor als het deksel van de pan gaat. Die walgen namelijk van sliertjes. Dus ook van zuurkool (getver!), rode kool (bah!) of spitskool (ah nee, waarom moet dit?!).
De afgelopen jaren hebben we van alles geprobeerd. Wokken, koken, bakken, stomen, maar ook in een hartige taart, met banaan en ananas, de staafmixtruc, ga zo maar door. Hier en daar vierden we met sliertgroente een klein succesje of smaakacceptatie, maar nooit een unanieme bestseller. Tegelijkertijd hebben ze op eenzelfde manier wel heel veel andere groente en gerechten leren eten. Maar warme groentesliertjes blijven een no go. Spaghetti daarentegen is wel favoriet. Maar dat voelt dan ook weer echt anders aan in je mond.
Textuur en mondgevoel is een hobbeltje in dit huis. Zo eet een van de pubers absoluut geen rijst, couscous of andere korrels, maar zijn bij diezelfde puber rijstwafels favoriet. Idem dito voor alles op basis van rode saus, maar kom niet aan met verse tomaten. De binnenkant ervan wordt niet gelust.
Met blijven aanbieden, het op een andere manier klaarmaken en soms gewoon accepteren dat een smaak niet lekker gevonden wordt, zijn we hier in huis een heel eind gekomen. Samen kijken naar wat wél lukt en dat verder uitbreiden. Dat vind ik ook een van de leukste dingen als BGN-gewichtsconsulent. Kennis combineren met echt luisteren, observeren en creatief toepassen. Wat kan wel? Bijvoorbeeld als je cliënt op zoek is naar haalbare en betaalbare alternatieven voor ontbijt en lunch, die wel passen in een gezondere leefstijl, en aantrekkelijk genoeg zijn om niet alsnog te zwichten voor die goedkope lekkere aanbieding onderweg. Of met kind en ouders samen aan de slag te gaan, om meer te leren lusten, zodat het weer gezellig (en gezonder) wordt aan tafel.
Het grotere geheel overzien, waardoor je algemene voedingsadviezen kunt vertalen naar haalbare oplossingen voor de specifieke situatie van je cliënt, vraagt creativiteit en doorzettingsvermogen. Maar soms is het ook gewoon incasseren. Want ook bij ons blijft sliertjesstamp vooralsnog gewoon een no go.